Op kruistocht in de bergen
Door: Michiel Ankersmit
Blijf op de hoogte en volg michiel
14 Maart 2018 | Nicaragua, Matagalpa
Dag 14 - Leon - Matagalpa (Nicaragua)
Vroeg opstaan hoort bij vakanties, dus vandaag waren we weer vroeg eruit. Om half acht pakten we namelijk de bus die ons naar koelere gebieden zou brengen, in dit geval naar Matagalpa. Het is zo zinderend warm hier dat we naar het Noorden gaan, daar zijn bergen waardoor het daar een stuk aangenamer is dan in Leon. Zo gezegd zo gedaan, we waren precies op rijd voor expresso (een chickenbus die iets sneller is dan de standaard schoolbussen) naar Matagalpa. Het was zowaar rustig in deze bus, er was voldoende beenruimte, er kwam een prachtig landschap voorbij en het beste moet nog komen; er werden muziekclips vertoond! En wat voor een clips; Donna Summer, the Bee Gees, Patrick Hernandez, Tavares en nog veel meer discoklassiekers, een waar feest dus! Al rond tienen in de ochtend kwamen we aan in Matagalpa (wat een prachtige plaatsnaam trouwens!), dat erg fraai gelegen is in een dal, omringt met bergen. Nadat we een taxi hadden gevonden bracht deze ons naar een prima guesthouse dat Geerda had gevonden, luisterend naar de naam Buongiorno Prinsipessa. Nadat we opgefrist waren gingen we het stadje verkennen, wat ons tevreden stemde. Een riviertje dat meandert door de stad, een leuk plein met kathedraal (er zit tot nu toe in elke stad altijd een park aangrenzend aan de kathedraal), prachtige steile straatjes en een berg met daarop een groot kruis. De lunch was oké en een tikkeltje prijzig voor datgene wat we kregen, fajitas van kip en een sandwich met kip (in Nicaragua zijn ze nogal dol op kip, je ziet ook overal fastfood restaurantjes met kip, met allemaal pollo (Spaans voor kip) in de naam en allemaal met gebraden kip). Na de lunch gingen we een trip voor morgen boeken, iets met watervallen, zwemmen, wandelen, dieren, vogels en koffie. Dat klinkt in ieder geval alvast veelbelovend, het zijn allemaal favorieten van ons. Daarna wandelden we weer terug richting ons hotel, snel omkleden, ik had namelijk het plan opgevat om te gaan wandelen naar een uitzichtpunt bovenop een berg. Geerda zou een museum bezoeken en daarna gaan winkelen. Na een behoorlijke tijd vond ik dan eindelijk een taxi (ik had zelfs nog de tijd om even in het museum te kijken, wat over de geschiedenis van koffie ging, maar niet heel erg bijzonder was) die me naar het begin van de route bracht. Het was een behoorlijk zware klim, onderweg spotte ik nog wat vogels, maar niet bijster veel helaas. Na een behoorlijke tijd omhoog te hebben gelopen kwam ik dan op een splitsing aan (het zou een rondje moeten zijn zonder splitsingen, maar dat klopte dus niet), hier ging ik maar naar rechts en kwam ik bij een trap uit die naar de top van de heuvel leidde alwaar een gigantisch kruis (van 25 meter hoog) en Mariabeeld geplaatst waren. Hiervandaan had je een prachtig uitzicht over het dal met allemaal bergen daaromheen die bedekt waren met groene wouden. In het dal lag dan weer Matagalpa, waar je een schitterend uitzicht over had. Hierna ging ik verder met het pad dat allengs steeds smaller werd tot het uiteindelijk ophield bij een ander uitzichtpunt. Het verkeerde pad gekozen dus! Hierdoor moest ik weer terug lopen naar de splitsing, en aangezien de zon al bijna onderging besloot ik dezelfde weg maar terug te nemen als dat ik gekomen was. Toen ik beneden was moest ik dan op zoek naar een taxi. Na een tijdje door toch wat schimmige straten te hebben gelopen (Nicaraguanen zijn vriendelijke mensen, maar ook arm en hier was verder geen toerist te bekennen) kwam er gelukkig een taxi aan die mij voor 50 eurocent terug bracht naar het hotel. Geerda lag daar heerlijk in een hangmat op het dakterras (het hotel heeft een dakterras met een prachtig uitzicht) een boek te lezen, ze had een paar schoenen (typisch) gekocht. Aangezien we beiden moe waren (ik voelde mijn benen behoorlijk na de wandeling) besloten we aan de overkant van de steeg waar ons hostel aan gevestigd is te eten. Hier scheen namelijk een erg goede Italiaan (la vita e bella) te zitten volgens de lonely plane. De lonely planet had gelijk in dit geval. We hadden een grote pizza die we met z'n tweeën aten, de ene helft met vlees, de andere met vis. Het was een heerlijke pizza die we voor de gelegenheid wegspoelen met een fles rode wijn. Hasta manana
Vroeg opstaan hoort bij vakanties, dus vandaag waren we weer vroeg eruit. Om half acht pakten we namelijk de bus die ons naar koelere gebieden zou brengen, in dit geval naar Matagalpa. Het is zo zinderend warm hier dat we naar het Noorden gaan, daar zijn bergen waardoor het daar een stuk aangenamer is dan in Leon. Zo gezegd zo gedaan, we waren precies op rijd voor expresso (een chickenbus die iets sneller is dan de standaard schoolbussen) naar Matagalpa. Het was zowaar rustig in deze bus, er was voldoende beenruimte, er kwam een prachtig landschap voorbij en het beste moet nog komen; er werden muziekclips vertoond! En wat voor een clips; Donna Summer, the Bee Gees, Patrick Hernandez, Tavares en nog veel meer discoklassiekers, een waar feest dus! Al rond tienen in de ochtend kwamen we aan in Matagalpa (wat een prachtige plaatsnaam trouwens!), dat erg fraai gelegen is in een dal, omringt met bergen. Nadat we een taxi hadden gevonden bracht deze ons naar een prima guesthouse dat Geerda had gevonden, luisterend naar de naam Buongiorno Prinsipessa. Nadat we opgefrist waren gingen we het stadje verkennen, wat ons tevreden stemde. Een riviertje dat meandert door de stad, een leuk plein met kathedraal (er zit tot nu toe in elke stad altijd een park aangrenzend aan de kathedraal), prachtige steile straatjes en een berg met daarop een groot kruis. De lunch was oké en een tikkeltje prijzig voor datgene wat we kregen, fajitas van kip en een sandwich met kip (in Nicaragua zijn ze nogal dol op kip, je ziet ook overal fastfood restaurantjes met kip, met allemaal pollo (Spaans voor kip) in de naam en allemaal met gebraden kip). Na de lunch gingen we een trip voor morgen boeken, iets met watervallen, zwemmen, wandelen, dieren, vogels en koffie. Dat klinkt in ieder geval alvast veelbelovend, het zijn allemaal favorieten van ons. Daarna wandelden we weer terug richting ons hotel, snel omkleden, ik had namelijk het plan opgevat om te gaan wandelen naar een uitzichtpunt bovenop een berg. Geerda zou een museum bezoeken en daarna gaan winkelen. Na een behoorlijke tijd vond ik dan eindelijk een taxi (ik had zelfs nog de tijd om even in het museum te kijken, wat over de geschiedenis van koffie ging, maar niet heel erg bijzonder was) die me naar het begin van de route bracht. Het was een behoorlijk zware klim, onderweg spotte ik nog wat vogels, maar niet bijster veel helaas. Na een behoorlijke tijd omhoog te hebben gelopen kwam ik dan op een splitsing aan (het zou een rondje moeten zijn zonder splitsingen, maar dat klopte dus niet), hier ging ik maar naar rechts en kwam ik bij een trap uit die naar de top van de heuvel leidde alwaar een gigantisch kruis (van 25 meter hoog) en Mariabeeld geplaatst waren. Hiervandaan had je een prachtig uitzicht over het dal met allemaal bergen daaromheen die bedekt waren met groene wouden. In het dal lag dan weer Matagalpa, waar je een schitterend uitzicht over had. Hierna ging ik verder met het pad dat allengs steeds smaller werd tot het uiteindelijk ophield bij een ander uitzichtpunt. Het verkeerde pad gekozen dus! Hierdoor moest ik weer terug lopen naar de splitsing, en aangezien de zon al bijna onderging besloot ik dezelfde weg maar terug te nemen als dat ik gekomen was. Toen ik beneden was moest ik dan op zoek naar een taxi. Na een tijdje door toch wat schimmige straten te hebben gelopen (Nicaraguanen zijn vriendelijke mensen, maar ook arm en hier was verder geen toerist te bekennen) kwam er gelukkig een taxi aan die mij voor 50 eurocent terug bracht naar het hotel. Geerda lag daar heerlijk in een hangmat op het dakterras (het hotel heeft een dakterras met een prachtig uitzicht) een boek te lezen, ze had een paar schoenen (typisch) gekocht. Aangezien we beiden moe waren (ik voelde mijn benen behoorlijk na de wandeling) besloten we aan de overkant van de steeg waar ons hostel aan gevestigd is te eten. Hier scheen namelijk een erg goede Italiaan (la vita e bella) te zitten volgens de lonely plane. De lonely planet had gelijk in dit geval. We hadden een grote pizza die we met z'n tweeën aten, de ene helft met vlees, de andere met vis. Het was een heerlijke pizza die we voor de gelegenheid wegspoelen met een fles rode wijn. Hasta manana
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
